آن جا که زمین به آسمان می پیوندد

سرانجام این سفر موج پیشرو به یتیم خانه ی روستای مومن آباد بم هم به پایان خودش رسید.
اما برای من این تفاوت رو داشت که این بار به لطف خدای خوبم در این سفر به عنوان مهمان، همراه گروه موج پیشرو بودم .
چند هفته پیش در یک وبگردی بطور اتفاقی، نوشته ی زیر رو که با کمی تغییر افعال در ادامه آوردم تو یه وبلاگ دیدم :
" ما آدمها هر کدوم چیزهایی رو که لازمه بدونیم، دیر یا زود یه جایی می فهمیم اما چه خوب میشد اگر که زودتر میخواستیم که بدونیم!
خیلی وقتها توی زندگی نقطه ای رو برای رسیدن تعیین میکنم، اما بعد از گذشت مدت زمانی مسیرمونو ازش منحرف میکنیم و اون نقطه همینطور رها میشه! ... خیلی وقتها توی زندگی از بدست آوردن موفقیت هایی که ممکنه هر کس دیگه ای رو شاد کنه، احساس شادی و پیروزی نمیکنیم! ... خیلی وقتها توی زندگی با وجودیکه همه تلاشمونو برای بدست آوردن چیزی یا کسی صرف میکنیم، نهایتاً اونو بدست نمیاریم! ... خیلی وقتها توی زندگی با داشتن امکانات زیاد به خوبی از اونها استفاده نمیکنیم و در نهایت فرصت ها رو از دست میدیم! خیلی وقتها توی زندگی ...
همه اینها از اونجایی سرچشمه میگیره که خیلی وقتها توی زندگی به دنبال چیزهایی هستیم که فقط میخواهیم بدست بیاریم در حالیکه ممکنه اون چیزها نیاز واقعی ما نباشن!! "

بارها برام پیش اومده که برنامه ای رو به پایان رسوندم و آخرش به خودم گفتم : خب ، حالا که چی ؟ و وقتی به عقب نگاه می کردم اون احساسی که باید رو نسبت به اون کار نداشتم، اصلا احساس خوبی وجود نداشت؛ اما سفر بم انگاری با همه ی اون ها فرق می کرد. اینو جدی می گم، با اطمینانی که کمتر در زندگیم سراغ داشتم و به اندازه سر سوزنی هم غلو نمی کنم. امروز تو راه تهران به رشت توی اتوبوس به این برنامه و حرف های نقل شده از اون بلاگر فکر کردم . بعد از پایان برنامه کاملا راضی و خوشحال بودم.

حالا دیگه مطمئنم که حضور در این فضا، نیاز واقعی من بود و لاغیر.

سعی کرده بودم در مورد این برنامه از قبل قضاوتی نداشته باشم اما با این حال هیچ فکرش رو نمی کردم که اینقدر فوق العاده باشه و اینقدر انرژی مثبت به وجود من تزریق کنه. فقط می تونم بگم که فوق العاده بود.

اون روزی که این نوشته پرویز رو خوندم خیلی برام جالب بود و کنجکاو برانگیز که مگه چی تو این سفر هست که پرویز حاضر نیست با هیچ چیز عوضش کنه و صبر کردم تا خودم از نزدیک تجربه کنم و حالا باید اعلام کنم که نه تنها می فهمم که پرویز چی می گفت بلکه خودم هم دقیقا همون احساس و نظر پرویز رو دارم. بنظرم عظمت این حس و انرژی رو نمیشه مکتوب کرد یا به تصویر کشید بلکه چیزیه که فقط باید از نزدیک تجربه کرد .

راستش رو بخواین قبل سفر خیلی استرس داشتم که چی می شه ؟ برخورد همراهانم چطور هست ؟ اینکه یه وقت نکنه خطا یا بدتر از اون اشتباهی ازم سربزنه اما خدا رو بارها شکر می کنم . بنظر می رسه همه ازم به عنوان یک تازه وارد راضی بودن .

از مهندس سعیدی عزیز ممنونم که به این بنده ی حقیر اعتماد کرد و اجازه داد که باهاشون بیام .

از بچه های فوق العاده موج پیشرو ممنونم که با آغوش باز ازم استقبال کردن و کاستی هام رو پوشش دادن .

واقعا امیدوارم که اثری از عصبانیتم برای رعایت ترتیب و نظم سر تقسیم هدایا، تو دل هیچ کدوم از بچه های یتیم خونه نمونده باشه .

و در آخر امیدوارم که لیاقتش رو داشته باشم و لطف خدا شامل حالم بشه و بتونم تو برنامه های آینده موج پیشرو حضور پیدا کنم.

یا حق